„Powolność” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Milana Kundery i jak na ten moment doświadczenie dość nieokreślone uczuciowo. Z jednej strony doceniam styl autora: refleksyjny, pełen intelektualnej gry, zestawiający różne epoki, spojrzenia i tempo życia. Autor prowadzi czytelnika przez rozważania na temat szybkości i powolności współczesnej egzystencji, przeplatając je historią o dość ulotnej, momentami surrealnej fabule. Z drugiej strony, lektura nie porwała mnie na tyle, żeby mieć satysfakcję z czytania. Towarzyszyła mi niemoc zaangażowania się w opowieść, łapałam się na myśli, że może to nie jest właściwy moment na tę lekturę, może nie dojrzałam do jego twórczości?
Jednocześnie miałam tez poczucie, że gdzieś obok czekają inne książki, które teraz byłyby bliższe moim potrzebom.
„Powolność” wydaje się wymagać specyficznego nastroju: otwartości na filozoficzną refleksję i gotowości na zatrzymanie się. Być może wrócę do niej kiedy indziej, w innym czasie i z inną wrażliwością. Na ten moment zostaję z poczuciem, że doceniam jej zamysł, ale nie do końca go przeżyłam.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Moja ciekawość obejmuje również zdanie innych, dlatego miło mi będzie jeśli zechcecie podzielić się ze mną swoją opinią na przeczytany temat :)